Albert

Het verscheen al in 2007, maar ik heb het nu pas gelezen, het boek Interviewen van Arjan Visser. Een vermakelijk en voor beginnende interviewers leerzaam werkje. Visser - vooral bekend van zijn Tien Geboden-vraaggesprekken in Trouw - verhaalt met zelfspot van zijn interview-avonturen met bekende persoonlijkheden. De meeste waren voor mij zeer herkenbaar. Eén anecdote heb ik vrijwel identiek zo beleefd, zij het dat het bij mij net iets minder onfortuinlijk afliep.

Arjan Visser wilde modeontwerper Frans Molenaar interviewen, over de liefde. Hij benaderde diens secretaresse, die enthousiast reageerde en meteen een afspraak maakte. Toen Visser tegenover Molenaar zat, bleek dat die in de veronderstelling verkeerde dat het interview over zijn nieuwste collectie zou gaan en absoluut niet van zins was om ook maar iets over zijn persoonlijk leven te vertellen. Na een uur bleek de ontmoeting tot niets te leiden en bliezen ze het vraaggesprek maar af. In goede harmonie weliswaar, maar toch met een katterig gevoel vanwege de van beide kanten verspilde tijd.

Mijn interviewobject was Albert Verlinde. Twee maanden geleden had ik een afspraak met hem voor een interview in Kracht, het magazine van KWF Kankerbestrijding. Ook in mijn geval was de ontmoeting geregeld door de secretaresse. Via-via had ik gehoord dat Verlindes vader kanker had gehad, voor mij de belangrijkste aanleiding om hem te willen spreken. En voor Verlinde een reden om in te stemmen met het interview, zo nam ik aan. Enige maanden daarvoor had hij een toneelstuk over kanker op de planken gebracht (Als de dood), ook daaruit sprak zijn betrokkenheid bij het onderwerp.

Vreemd genoeg vond ik tijdens mijn voorbereidingen niets over de ziekte van Verlindes vader; in geen enkel interview refereerde hij eraan. Er was überhaupt weinig achtergrondinformatie te vinden over Verlinde. Maar pas echt verbaasd was ik toen zijn naaste medewerkers bij productiebedrijf V&V niets of vrijwel niets bleken te weten over de ziekte van zijn vader. Iemand die ik aan de lijn kreeg dacht zelfs dat het om zijn moeder ging, niet zijn vader. De dag voor het interview zou plaatsvinden wist ik nog altijd niet wat voor kanker zijn vader had gehad, of hij nog steeds ziek was en zo ja hoe erg (of misschien was hij al overleden?) - dingen die ik minimaal wilde weten voorafgaand aan het interview. Ik kreeg een vervelend voorgevoel.

Uiteindelijk belde de secretaresse weer met Verlinde - uiteraard had ik hem graag zelf even gesproken, maar dat was niet mogelijk - en die gaf eindelijk uitsluitsel: zijn vader had tien jaar geleden slokdarmkanker gehad en was daarvan genezen. Wat de secretaresse ook zei was dat Verlinde schrok toen hij hoorde dat het interview over zijn vader zou moeten gaan, hij had gedacht dat het een “algemeen” interview over kanker zou zijn (wat dat ook moge zijn.) Verlinde wilde het allemaal niet weer “oprakelen”.

Daar zat ik met een groot probleem. Want de interviews in Kracht zijn altijd persoonlijk. Van beide kanten lasten we een paar uur bedenktijd in, maar ik voelde al dat het niets meer zou worden. Het volgende telefoontje van de secretaresse bracht de boodschap unverfroren: Albert Verlinde praat per se niet over welke persoonlijke zaken dan ook. Tsja. De roddelkoning van Nederland schermt zijn privéleven uitstekend af. Ik was blij dat ik mezelf - doordat ik me op elk interview altijd degelijk voorbereid - in elk geval de gang naar dat Hilversumse café bespaard had, en daarmee heel wat frustratie.