Alles is geoorloofd in liefde, oorlog en bij interviews

hans-metz-moet-vrij

Het resultaat is het enige wat telt, dus ik schaam me nergens voor als interviewer. Ter voorbereiding van een gesprek bel ik soms familie en vrienden als ik denk dat dat nuttig is, maar laatst heb ik me ook tijdens een interview laten bijstaan.

Deze zomer is het vijftig jaar geleden dat Provo ontstond. Naar aanleiding van dat jubileum verschenen dit jaar al een boek (Rebelse jeugd) en een documentaire (Rebelse stad). Hans Metz is een van de kernfiguren van de Provobeweging, maar anders dan mannen als Roel van Duijn en Rob Stolk, was hij geen flamboyante spreker en stond hij minder op de voorgrond. Nu, op zijn 70ste, is hij nog even idealistisch als een halve eeuw geleden, maar ook nog even bescheiden.

Toen ik vroeg of ik hem mocht interviewen, zei hij dat hij het vooral graag wilde hebben over wat er allemaal nog niet bereikt was van al de idealen van toen.Terwijl ik natuurlijk zoals altijd een persoonlijk interview wilde. Ik wou weten hoe hij het allemaal ervaren heeft destijds, en hoe de Provotijd in zijn verdere leven heeft doorgewerkt, maar ik voelde al bij het maken van de afspraak aan mijn water dat Metz zijn eigen zielenroersels volstrekt onbelangrijk vond vergeleken bij alles wat er mis was in de wereld. Dus toen Metz’ vrouw Addie zich na het serveren van de koffie wilde terugtrekken, zei ik tactisch: ‘Blijf er gerust bij zitten!’ En dat deed ze. Ze friste zijn geheugen op waar nodig, prikkelde hem, moedigde hem aan en corrigeerde en nuanceerde zijn al te zelfrelativerende opmerkingen. Heerlijk! Het is tegen de conventies, anders had ik graag onder het stuk gezet: mmv Addie Niesthoven.