Drie uur lang had ik op het terras van café Américain met meesteres Pauline, alias Sady Lady, voor de rubriek ‘Voor beginners’ gesproken over SM. Zij bevestigde mijn beeld van SM als een ontspannende hobby en prettige uitlaatklep. Sleutelwoorden bij SM zijn ‘respect’ en ‘vertrouwen’. Het is een spel voor volwassenen, waarbij je geestelijk gezond blijft omdat je er allerlei spanningen mee van je af kunt gooien.

Waarom begin ik hierover? Omdat er enorme ophef is ontstaan over een leerkracht op een school in Zandvoort, die in zijn vrije tijd aan SM doet. Ouders van die school kwamen erachter, hebben hem in de val gelokt door ‘undercover’ sms-jes te sturen met als afzender ‘Onderdaantje’. De leerkracht reageerde daarop, omdat hij dacht dat hij te maken had met iemand die hij via een SM-site had leren kennen. Maar het was dus een ouder, die met zijn reactie het bewijs in handen meende te hebben dat er een eng monster voor de klas stond. Gelukkig bleef de schoolleiding de leerkracht steunen. De betreffende ouders namen hun kinderen van school, en daarmee zou de kous af kunnen zijn. Ware het niet dat het Haarlems Dagblad het nodig vond om een half jaar na dato (de toestanden speelden in april) alsnog een hetze te voeren tegen de leerkracht. In drie grote artikelen - waar in feite niet meer in stond dan hierboven beschreven - probeerde de krant in de slechtste Telegraaftradities de ‘vampierleraar’ aan de hoogste boom op te knopen. De krant schrok er zelfs niet voor terug om bij een van de artikelen een grote foto van Dracula te plaatsen.

Is dit de tijdgeest? De Nieuwe Preutsheid? Ik vrees van wel. Een collega van een collega (journalist!) schijnt gezegd te hebben dat ‘dit soort mensen’ niet voor de klas horen te staan. Wat een verschrikkelijk geborneerd en verwerpelijk standpunt. Ik verklaar bij deze dat er meer SM-ers het onderwijs in moeten. En dat ik voor mijn kinderen oneindig veel liever een SM-liefhebber als leraar wil, dan een verzuurde refo die niet aan zijn gerief komt.

Zie (in verband met de verpreutsende tijdgeest) ook mijn logje de Oude psychonaut.

Via Google Blog Search ontdekte ik het weblog van Julie Evett uit het Engelse Devon. Ze heeft een ernstig gehandicapt dochtertje van tweeënhalf, Rose. Een vriendin had haar mijn NRC-interview met de moeder van A. opgestuurd, vertaald en wel. Een vreemde gewaarwording om dat verhaal in het Engels te lezen. Op het log van Julie Evett staat ook een interview in The Daily Mirror met haarzelf,  uit september 2008. Toen werd een 32-jarige vrouw, Joanne Hill, veroordeeld tot 15 jaar gevangenisstraf voor de moord op haar vierjarige gehandicapte dochtertje Naomi.

Zeer openhartig en indringend vertelt Evett hoe zwaar het haar valt om een gehandicapt kind te hebben. De enorme zorg en verantwoordelijkheid, de stress, het eeuwige slaapgebrek. Reeds drie maanden na de geboorte van Rose bezweek haar huwelijk onder de last, zodat ze er nu ook nog eens alleen voor staat. Het valt niet goed te praten wat Joanne Hill gedaan heeft, zegt Evett, maar “ik kan me er alles bij voorstellen”. Ze bekent: als ze niet nóg twee kinderen had gehad, waren zij en Rose er waarschijnlijk ook niet meer geweest.

Hier de geplaatste reacties in NRC van afgelopen zaterdag (met prachtige illustratie van Olivia Ettema).

De moeder van A. vraagt in het interview dat ik met haar had (en dat afgelopen weekend in NRC Handelsblad stond) aandacht voor de positie van ouders met een mcg-kind. De huidige medische zorg is zo goed, dat deze kinderen anders dan vroeger niet meer zo snel doodgaan. Maar, zo zegt ze, in feite hebben ze geen leven. Hun bestaan is uitzichtloos. Vanwege hun wilsonbekwaamheid is het uitgesloten dat deze kinderen voor euthanasie in aanmerking komen, dat begrijpt de moeder van A. heus wel. Maar dat de artsen als vanzelfsprekend aan haar kind willen blijven knutselen (”wéér een operatie, wéér pijn en verdriet”) en met wantrouwen reageren als ze vraagtekens zet bij het nut van al die behandelingen, dat zit haar hoog.

De redactie van NRC heeft haar verhaal tot kwestie van de week gemaakt: lezers worden opgeroepen te reageren als ze soortgelijke ervaringen hebben. Ik vermoed dat er veel brieven zullen komen, en dat ook zonder die oproep veel mensen gereageerd zouden hebben. Op het verhaal van oud-huisarts Karel Gill, die ageerde tegen het taboe op de dood en het gebrekkige zelfbeschikkingsrecht van zieke mensen, kwamen tientallen brieven. Ongeveer evenveel steunbetuigingen als uitingen van afschuw. Ik hoop van harte dat begrip en medeleven dit keer de overhand hebben.

Maar alles is betrekkelijk, ook de ellende van deze kinderen en hun ouders. Ik sprak de moeder van een tienjarige meervoudig complex gehandicapte jongen. Heel lang ging het slecht met hem, zodat hem letterlijk het lachen vergaan was. Sinds een tijdje gaat het goed naar omstandigheden, en hij lacht weer. Daarmee maakt hij zijn ouders heel gelukkig. Er zijn veel van dit soort stille kinderen, vertelde de moeder. Hoeveel precies is niet bekend. Ze heeft het proberen uit te zoeken uit marketingoverwegingen. Want ze wil een blad oprichten, een soort J/M voor mcg-kinderen. Met informatie, verhalen en tips. Wat is geschikt speelgoed? Waar koop je stoere slabben? Want ook mcg-kinderen worden groot.

Goed dat er behalve charismatische politici ook nurkse wetenschappers zijn. Stephan Slingerland, energiedeskundige van Clingendael, zegt in een interview dat ik kortgeleden met hem had: “Nederland ziet zichzelf op milieugebied graag als koploper in Europa, maar die houding is totaal misplaatst. We hebben heel ambitieuze doelstellingen, zoals een emissiereductie van dertig procent in 2020, maar die halen we niet zonder een echte trendbreuk. (…) Nederland kan binnen Europa beter partners zoeken waar het wat van kan leren, in plaats van anderen vertellen hoe het moet.”