gepubliceerde artikelen

Je bekijkt nu het archief van de rubriek gepubliceerde artikelen.

hans-metz-moet-vrij

Het resultaat is het enige wat telt, dus ik schaam me nergens voor als interviewer. Ter voorbereiding van een gesprek bel ik soms familie en vrienden als ik denk dat dat nuttig is, maar laatst heb ik me ook tijdens een interview laten bijstaan.

Deze zomer is het vijftig jaar geleden dat Provo ontstond. Naar aanleiding van dat jubileum verschenen dit jaar al een boek (Rebelse jeugd) en een documentaire (Rebelse stad). Hans Metz is een van de kernfiguren van de Provobeweging, maar anders dan mannen als Roel van Duijn en Rob Stolk, was hij geen flamboyante spreker en stond hij minder op de voorgrond. Nu, op zijn 70ste, is hij nog even idealistisch als een halve eeuw geleden, maar ook nog even bescheiden.

Lees verder »

Twee keer mocht ik hem interviewen, Denker des Vaderlands René Gude, die vrijdag overleed. (Ik ben normaal niet zo van dat nederige, maar hier is ‘mocht’ wel op zijn plaats.) De eerste keer was in 2012 voor KWF-magazine Kracht, en ik had me voorgenomen dat ik niet bij hem weg zou gaan zonder een paar praktisch-filosofische adviezen waar kankerpatiënten en hun naasten echt wat aan zouden hebben. Dat was een makkie: Gude deed niets liever dan over dit soort dingen filosoferen, en hij was er een kei in. Een half jaar later zou hij Denker des Vaderlands worden en snel naam maken met juist dit soort praktische levenslessen. Je oordeel uitstellen bijvoorbeeld, als je nog niet weet wat er precies aan de hand is. Niet in paniek raken, en ook niet denken ‘het zal wel meevallen’. Nee, afwachten tot er meer duidelijkheid is. Voor mensen die te horen krijgen dat ze kanker hebben, en eigenlijk voor iedereen, een uiterst nuttig advies. Lees verder »

images-2

Waarom stort een oer-Hollandse jongen zich op de flamenco? En wat is flamenco, wat was het dat hem zo greep, alweer bijna veertig jaar geleden? Dat waren mijn voor de hand liggende maar niet minder brandende vragen voor Eric Vaarzon Morel, flamencogitarist en -componist, ondanks zijn exotische naam hartstikke Nederlands. Ik ging hem interviewen voor NRC Handelsblad naar aanleiding van zijn nieuwe voorstelling De Waterdrager. Lees verder »

Een dik jaar hebben we het volgehouden, collega Renate van der Zee en ik, om wekelijks twee ex-partners in NRC Handelsblad te laten vertellen over hun voorbije liefde. De interviewserie ‘Ex-genoten’ in de bijlage Lux begon eind augustus 2013 en vorige week verscheen de laatste aflevering. Niet omdat wij er genoeg van hadden, en de lezers al helemaal niet, maar omdat het steeds moeilijker werd om interviewkandidaten te vinden die hun verhaal open en bloot in de krant wilden, met naam en foto. Lees verder »

Screenshot Omroep Zeeland

Screenshot Omroep Zeeland

Ik had me nog zo voorgenomen om alleen maar ‘rustig werk’ te doen de komende tijd, naast Het Boek. Maar als journalist kun je jezelf die garantie niet altijd geven. Voor ik het wist zat ik middenin een ‘onthullingsverhaal’. Vandaag staat het op de Mediapagina van NRC Handelsblad. Hier het nieuwsbericht op de website.

Het aanvankelijke idee was een reportage over een praatgroep voor jonge moslimhomo’s, de Haardvuuravonden, onder leiding van imam Hashim Jansen uit het Zeeuwse Krabbendijke. Over hoe hij uit de kast kwam als homoseksueel nadat hij vanwege zijn geaardheid ontslagen was bij de Arrahman-moskee in Goes en een nieuwe missie vond: het geestelijk begeleiden van jonge moslim-homo’s. Over hoe het toegaat op zo’n Haardvuuravond, eens in de maand bij het COC in Amsterdam; hoe Jansen, met zijn rossige baard en grijze mutsje als een goedmoedige pasja omringd door bloedmooie Amsterdamse jongens en meisjes van allochtone komaf over de Koran spreekt, over wat wel en niet mag volgens de islam - en hoe aan het eind van de avond een welluidend ‘Allahoe Akbar’ klinkt uit de mond van een van de deelnemers, waarna een gezamenlijk gebed de bijeenkomst besluit. Maar dat stuk is in de prullenbak beland, want Hashim Jansen bleek nooit te hebben gewerkt als imam in de moskee in Goes. Lees verder »

vis-borgerhout

Zijn oudere broer Moussa leerde ik vijf jaar geleden kennen: een slimme, dwarse politicoloog annex taxichauffeur en bakfietsvader van Marokkaanse afkomst, en nu al jaren een prominent PvdA-raadslid in mijn woonplaats Haarlem. Ik wist dat hij een sliert interessante broers had, onder wie een beeldend kunstenaar/filmer en een schrijver. Die laatste, Asis Aynan, ontmoette ik pas geleden voor een interview, naar aanleiding van zijn nieuwe - autobiografische - verhalenbundel  Gebed zonder eind. Lees verder »

Hij stond al een paar jaar op mijn lijstje van mensen die ik graag eens wilde interviewen: filosoof Joep Dohmen. Ik ontmoette hem ergens rond 2007 op een middelbare school in Nijmegen, waar hij in een forum zat en ik de discussie moest leiden. Na afloop reisden we samen per trein terug naar de Randstad. Ik was onder de indruk van hem en vooral van zijn vakgebied, de levenskunst. Hij had iets zwierigs en iets strengs tegelijk. Het woord sprezzatura schoot me te binnen, de bestudeerde flair van de hovelingen tijdens de Italiaanse Renaissance, waar ik als scholier ooit een opstel over schreef voor geschiedenis. Ik herinner me nog dat hij met grote zorg zijn jasje drapeerde over de rugleuning van de stoel voor hem. Slordig als ik ben, vond ik die aandachtigheid een teken van levenskunst, iets waar ik jaloers op was. Bij mij thuis heerst in materieel opzicht een permanente chaos. Toen ik hem dat vertelde, reageerde hij niet - zoals de meeste mensen zouden doen - schouderophalend, maar hij vond dat ik daar beslist iets aan moest veranderen. Ik kocht zijn boek Tegen de onverschilligheid, pleidooi voor een moderne levenskunst en las het gretig. Lees verder »

trein

Nog even terugkomend op het belang van details in een verhaal (wat voor verhaal dan ook): een prachtig voorbeeld staat in het onvolprezen Interviewen in de praktijk van Dick van der Lugt. Hij vertelt over Joeri Boom die voor een serie in De Groene over ‘vieze beroepen’ prostituée Metje Blaak interviewde. Ze zegt: ‘Ik heb altijd vies werk gedaan. Je kunt wel roepen dat het zo erg niet is om hoer te zijn, maar over het algemeen is het niet bepaald prettig. Daarin moet je eerlijk zijn.’ En dan volgt het onmisbare detail: ‘Je hebt erbij die een bruine streep achterlaten op het laken.’ Lees verder »

vespaNatuurlijk doet het er helemaal niet toe, waar ik het in mijn vorige blogje over had, of schrijver Mano Bouzamour in werkelijkheid nu op de havo zat of op het vwo en hoe (weinig) geïntegreerd zijn Marokkaanse ouders nu precies zijn, en in welk deel van De Pijp hij woonde. Zelfs of zijn broer een echte zware jongen was vroeger, of een kruimeldiefje, is niet de essentie. Lees verder »

thumb_bouzamour_-_de_belofte_van_pisaAls ik schrijvers interview, gaat het gesprek behalve over hun boek ook altijd over hun leven. En onvermijdelijk over het verband tussen die twee. Want een roman is fictie, maar soms vertoont de hoofdfiguur verdacht veel overeenkomsten met de auteur, en lijken hun beider lotgevallen op zijn minst deels te overlappen. Dat betekent dat je in dit soort interviews tot vervelens toe moet vragen hoe het ‘in het echt’ zit. Ongemakkelijk, omdat een schrijver al gauw denkt dat je zijn roman reduceert tot een verzameling anecdotes. Maar om een goed portret te kunnen maken van de schrijver, kan het niet anders. Lees verder »

Schizofrenie komt onder Marokkaanse mannen van de tweede generatie bovengemiddeld vaak voor. ‘Ik vermoed dat het bij 20 procent van de Marokkaanse verdachten een rol speelt.’ Een Utrechts project richt zich op de hele familie.

Neem de Utrechtse familie Boussoufa, afkomstig uit een dorpje in het Marokkaanse Rifgebergte. Moeder 39 jaar, vader 38. Zes kinderen in de leeftijd van 11 tot 24 jaar. Vader heeft door een ongeluk hersenletsel opgelopen en is lichamelijk en geestelijk zwak. Hij en zijn vrouw zijn beiden analfabeet. Ze hebben dus veel moeite om zich staande te houden in de Nederlandse maatschappij, en dan gaat hun oudste zoon Hamid zich ook nog eens vreemd gedragen.

Hij beweert dat hij stemmen hoort die hem opdrachten geven. Hij maakt schulden, vooral door de boetes die hij krijgt wegens wildplassen, reizen zonder kaartje en roken op plaatsen waar dat niet mag. De ouders voelen zich verantwoordelijk en komen daardoor in ernstige financiële problemen. Lees hier het hele artikel.

Ibrahim Yerden Foto: uitgeverij Van Gennep

Ibrahim Yerden Foto: uitgeverij Van Gennep

Allochtone ouders en kinderen maken nauwelijks gebruik van preventieve opvoedingsondersteuning, terwijl dezelfde groep oververtegenwoordigd is in de verplichte hulpverlening door Jeugdzorg en in de justitiële jeugdinstellingen. Ze krijgen dus pas hulp als het in feite al te laat is. In zijn recent gepubliceerde boek, Schaamte en strategisch handelen. Opvoeding in Marokkaanse en Turkse gezinnen, schetst Ibrahim Yerden - cultureel antropoloog van Turkse afkomst, werkzaam bij Primo NH en verbonden aan het Instituut voor Migratie en Etnische Studies (IMES) - wat voor problemen allochtone ouders ervaren. Lees verder »

Hij heet Orhan, of Wesley, of Aziz. Hij is tien jaar, en verzuimt geregeld op school. ‘s Avonds is hij vaak tot laat op straat en zijn moeder kan duidelijk de opvoeding niet aan. Vader houdt zich afzijdig. Hulp wordt afgewezen, vader reageert agressief op Jeugdzorgmedewerkers die de ouders tot vrijwillige opvoedingsondersteuning proberen te bewegen.

Iedereen voelt dat er iets niet goed gaat en her en der gaan er handen jeuken. Maar zolang de jongen niet mishandeld wordt en ook geen ernstig probleemgedrag vertoont, kan Jeugdzorg alleen maar toekijken. Is dat erg? Of slaan we door met het willen beschermen van kinderen? Lees verder »

Het Haagse meisje Suat is nog een jonge scholiere als ze door haar ouders gedwongen wordt om te trouwen met een man van 24. Ze weigert seks met hem, waarop haar vader een ‘compromis’ bewerkstelligt: de ene dag wel, de andere dag niet. Ze wordt mishandeld en verkracht, en Suat loopt weg. Soms naar haar ouders, soms naar een opvanghuis. Telkens keert ze, onder druk van haar ouders, weer terug naar haar echtgenoot. Maar op een gegeven moment gaat vader met het gezin op vakantie en komt alleen terug. Sinds maart dit jaar weet niemand meer waar Suat is en of ze nog leeft. Gevreesd wordt dat ze het slachtoffer is geworden van eerwraak of anders een miserabel leven leidt in het land van herkomst, ergens in het Midden-Oosten.

Lees hier het hele verhaal.