lezen & schrijven

Je bekijkt nu het archief van de rubriek lezen & schrijven.

di 23 januari: Het Interviewgesprek

tijd: 9.30-17.30 u

plaats: Haarlem

prijs: 195 euro

nog vier plaatsen

do 8 februari: Pitchen bij Redacties van Geschreven Media

tijd: 9.30-17.30 u

plaats: Haarlem

prijs: 180 euro

deze workshop is vol

do 22 februari: Pitchen bij Redacties van Geschreven Media

tijd: 9.30-17.30 u

plaats: Haarlem

prijs: 180 euro

nog drie plaatsen Lees verder »

Vroeger maakte ik weleens een wandeling als de juiste zinnen niet wilden komen. Of ik ging onder de douche. Mediteren heb ik ook weleens geprobeerd. Maar sinds ik begonnen ben met het schrijven van een boek, zijn er allerlei vreemde methodes bij gekomen om in de juiste werkstemming te komen. Ik ben gaan kleuren.

foto

Ik heb een schetsboek waar ik soms wat gekke dingen in krabbel en teken aan het begin van een boekschrijfdag.

foto-1

Lees verder »

trein

Nog even terugkomend op het belang van details in een verhaal (wat voor verhaal dan ook): een prachtig voorbeeld staat in het onvolprezen Interviewen in de praktijk van Dick van der Lugt. Hij vertelt over Joeri Boom die voor een serie in De Groene over ‘vieze beroepen’ prostituée Metje Blaak interviewde. Ze zegt: ‘Ik heb altijd vies werk gedaan. Je kunt wel roepen dat het zo erg niet is om hoer te zijn, maar over het algemeen is het niet bepaald prettig. Daarin moet je eerlijk zijn.’ En dan volgt het onmisbare detail: ‘Je hebt erbij die een bruine streep achterlaten op het laken.’ Lees verder »

foto-162

Als je er eenmaal op gaat letten, is er geen ontkomen meer aan. De laatste zin. Het is wonderlijk hoe mensen, ook goede schrijvers, en ook ikzelf, de neiging hebben om nadrukkelijk een punt te willen draaien aan een verhaal dat al goed is op zichzelf.

Een paar jaar geleden schreef ik een ikje (voor wie nooit een NRC of een next ziet: korte, door lezers ingestuurde anecdotes) en liet het voor ik het instuurde nog even lezen aan een bevriende tekstschrijfster en columniste. Ze mailde terug: “Briljant ikje! Maar: laat in godsnaam de laatste zin weg. De wet van Aaf. Echt waar. hij is VEEL leuker zonder die laatste zin.” (Aaf is Aaf Brandt Corstius, bij wie die vriendin ooit een workshop column schrijven volgde.)

Sindsdien let ik erop, en zie overal laatste zinnen die voor het beste resultaat weggelaten hadden moeten worden. Bij mijn eigen stukken (ook interviews) en die van collega’s, en - vooral -  bij de ikjes in de krant. Lees verder »

foto-15

Altijd was ik iemand van de korte baan. Ik had het er een paar blogjes geleden al over. Toen ik nog vertaler was, vertaalde ik opiniestukken voor de krant en later films en t.v.-programma’s. Eén keer waagde ik mij aan de vertaling van een boek, en toen die af was, kon je me opvegen. Dat nooit meer! Later werd ik journalist, en in die hoedanigheid schuwde ik weliswaar de degelijke, langere stukken niet, maar vond het toch altijd weer fijn als een verhaal na een, twee of drie weken af was en ik aan het volgende kon beginnen. Nu weet ik wat ik al die jaren gemist heb. Lees verder »

foto-boekAls kind las ik drie boeken per week. Er waren boeken bij, zoals Kruistocht in spijkerbroek, die ik herlas en herlas. Mijn leeshonger stopte abrupt in de tweede klas van de middelbare school. Ik heb dat altijd geweten aan mijn lerares Nederlands. Veel klasgenoten wist ze te enthousiasmeren voor literatuur, vooral poëzie. Haar ‘poezieclub’, waarin ze als een Sappho bij haar thuis gedichten besprak met (vrouwelijke) leerlingen, was beroemd op school, maar bleef voor mij gesloten. Ik heb nooit geweten waarom, vermoedelijk dweepte ik niet genoeg met Ida Gerhardt en Ellen Warmond. Lees verder »

brillenDat was wel even schrikken gisterenmorgen, toen ik in de Volkskrant Bert Wagendorps ontluisterende relaas over Martin Bril las. Bril is toch altijd wel een begrip geweest hier thuis. Zo spoort mijn echtgenoot mij, als ik aan het schrijven van een reportage begin, weleens aan om te ‘Martin Brillen’, waarmee hij bedoelt dat ik zo droog mogelijk moet opschrijven wat ik heb waargenomen. Precies zoals Bril zo knap deed in zijn columns. Nu blijkt - onder meer - dat hij grof geld verdiende door in die columns automerken en dergelijke te noemen. Tsjongejonge. Lees verder »