The making of

Je bekijkt nu het archief van de rubriek The making of.

tuschinski-bk-en-ea-groot

Afgelopen maandag mocht ik met de Oude Actrice - aan wier levensverhaal ik werk - mee naar de première van de film De surprise in Tuschinski. Ze heeft er een klein rolletje in als stervende moeder van hoofdpersoon Jacob (Jeroen van Koningsbrugge). Ze had iemand nodig om haar te ondersteunen, want ze is slecht ter been. Haar kinderen waren verhinderd, één oude vriendin die in aanmerking kwam ook, ‘en verder is iedereen dood’. Ik was niet bepaald eerste keus. Lees verder »

Vroeger maakte ik weleens een wandeling als de juiste zinnen niet wilden komen. Of ik ging onder de douche. Mediteren heb ik ook weleens geprobeerd. Maar sinds ik begonnen ben met het schrijven van een boek, zijn er allerlei vreemde methodes bij gekomen om in de juiste werkstemming te komen. Ik ben gaan kleuren.

foto

Ik heb een schetsboek waar ik soms wat gekke dingen in krabbel en teken aan het begin van een boekschrijfdag.

foto-1

Lees verder »

Tijdmachine

bally-pumpsBij toeval stuitte ik laatst op Delpher, een online krantenbank met een miljoen gedigitaliseerde Nederlandse dagbladen, van 1618 tot 1995. Mensen die zich vaker met geschiedenis bezighouden zullen ‘m vast en zeker kennen, voor mij als nieuweling in de journalistieke non-fictie was het een spectaculaire ontdekking.

Om te beginnen is het een geweldige bron van feitelijke informatie. Als ik wil weten wanneer de naam van de Oude Actrice, de hoofdpersoon van mijn boek-in-wording, voor het eerst in een krant wordt genoemd, kan ik dat vinden: op 29 mei 1943. (Zo ontdekte ik ook dat een bepaald toneelstuk niet op 8 januari 1946 in premiere ging, zoals haar theaterbiografie uit 1998 vermeldt, maar  op 21 december 1945.) Lees verder »

weer-26-mei-1942

Leuk interview vandaag in Volkskrant Magazine met de Brits-Amerikaanse schrijver Bill Bryson, naar aanleiding van zijn nieuwe boek De zomer van 1927. Hij is gek op ‘feitjes, wetenswaardigheden, memorabele details’. Bijvoorbeeld dat Charles Lindbergh zijn moeder nooit een nachtzoen gaf, maar een hand. Researchen is zijn lust en zijn leven. Het liefst zit hij in de London Library in oude krantenleggers te bladeren, vertelt hij. Maar de schatten van internet versmaadt hij niet. ‘Zoek ik de score van de wedstrijd van de New York Yankees tegen de Boston Red Sox op 18 juli 1927, dan vind ik die thuis achter mijn laptop meteen. Maar het neemt wel iets van de magie weg.’ Lees verder »

Iedereen die schrijft weet het: details maken je verhaal. Dat geldt voor een interview, voor een roman, voor literaire non-fictie en voor poëzie. Voor mijn boek-in-wording, de waargebeurde liefdesgeschiedenis tussen een jonge toneelschoolleerlinge en een voor de oorlog uit Duitsland gevluchte Joodse intellectueel, spreek ik wekelijks met het hoofdpersonage, de toneelschoolleerlinge. Ze werd later een beroemde actrice en is intussen 94. Ik schreef al eerder over haar. Ons vorige gesprek hadden we het onder meer over het eerste afspraakje met haar grote liefde, op 26 mei 1942. Lees verder »

foto-15

Altijd was ik iemand van de korte baan. Ik had het er een paar blogjes geleden al over. Toen ik nog vertaler was, vertaalde ik opiniestukken voor de krant en later films en t.v.-programma’s. Eén keer waagde ik mij aan de vertaling van een boek, en toen die af was, kon je me opvegen. Dat nooit meer! Later werd ik journalist, en in die hoedanigheid schuwde ik weliswaar de degelijke, langere stukken niet, maar vond het toch altijd weer fijn als een verhaal na een, twee of drie weken af was en ik aan het volgende kon beginnen. Nu weet ik wat ik al die jaren gemist heb. Lees verder »

foto-boekAls kind las ik drie boeken per week. Er waren boeken bij, zoals Kruistocht in spijkerbroek, die ik herlas en herlas. Mijn leeshonger stopte abrupt in de tweede klas van de middelbare school. Ik heb dat altijd geweten aan mijn lerares Nederlands. Veel klasgenoten wist ze te enthousiasmeren voor literatuur, vooral poëzie. Haar ‘poezieclub’, waarin ze als een Sappho bij haar thuis gedichten besprak met (vrouwelijke) leerlingen, was beroemd op school, maar bleef voor mij gesloten. Ik heb nooit geweten waarom, vermoedelijk dweepte ik niet genoeg met Ida Gerhardt en Ellen Warmond. Lees verder »

brillenDat was wel even schrikken gisterenmorgen, toen ik in de Volkskrant Bert Wagendorps ontluisterende relaas over Martin Bril las. Bril is toch altijd wel een begrip geweest hier thuis. Zo spoort mijn echtgenoot mij, als ik aan het schrijven van een reportage begin, weleens aan om te ‘Martin Brillen’, waarmee hij bedoelt dat ik zo droog mogelijk moet opschrijven wat ik heb waargenomen. Precies zoals Bril zo knap deed in zijn columns. Nu blijkt - onder meer - dat hij grof geld verdiende door in die columns automerken en dergelijke te noemen. Tsjongejonge. Lees verder »