8f132873-f094-4281-b6de-ad686ab0bb5c_cover-j-m_publicatie125
Werk en privé lopen geregeld door elkaar bij mij. Of zijn op zijn minst nauw met elkaar verbonden. Zo zou ik waarschijnlijk niet zo geïnteresseerd zijn in onderwijs als ik geen kinderen had gehad. Vaak schrijf ik over onderwijszaken waar ik dankzij mijn kinderen mee in aanraking ben gekomen. Andersom komt ook voor: dat ik door mijn journalistieke werk word beïnvloed in mijn gedrag als onderwijsconsument, om het even formeel te zeggen. Dat laatste was het geval nadat ik voor J/M met drie deskundigen een rondetafelgesprek  had gehouden over de communicatie tussen school en ouders. (Het artikel, gepubliceerd in J/M van september, staat hier.) Daaruit bleek maar weer eens hoe beroerd het over het algemeen gesteld is met de contacten tussen ouders enerzijds en leerkrachten en schoolleiding anderzijds. Vlak daarna had ik een interview met staatssecretaris Van Bijsterveldt, ook zij benadrukte het belang van een goede samenwerking tussen school en ouders.

Ik besloot mijn verantwoordelijkheid te nemen en me bij de school van mijn dochter (4 havo) te melden als kandidaat voor de ouderraad. Ook omdat ik hoopte misschien iets te kunnen bijdragen aan een betere communicatie tussen de school en de ouders. Want die is ook in dit geval niet best. Om één – recent – voorbeeld te noemen: de vertrekdatum van een vijfdaagse buitenlandse schoolreis werd ons welgeteld twee weken van te voren meegedeeld.

Intussen is het alweer vijf weken geleden dat ik het zogenaamde “ouderparticipatieformulier” heb verstuurd. Ik heb nog niets gehoord, noch van de school, noch van de ouderraad. Vorige week heb ik de rector maar eens een mailtje geschreven, en gevraagd of er eigenlijk wel iets gedaan wordt met die ouderparticipatieformulieren, waarop ouders kunnen aankruisen voor welke activiteiten ze belangstelling hebben. Drie jaar geleden, toen mijn dochter begon op school, had ik het formulier ook ingevuld, en ook toen heb ik nooit meer iets gehoord. Dat schreef ik de rector, zij heeft me niet geantwoord. De klacht van het onderwijs dat ouders het tegenwoordig te druk hebben om iets te betekenen voor de school van hun kinderen, komt zo wel in een merkwaardig daglicht te staan. En ik blijf zitten met het rare gevoel dat ze me gewoon niet willen hébben.