Screenshot Omroep Zeeland

Screenshot Omroep Zeeland

Ik had me nog zo voorgenomen om alleen maar ‘rustig werk’ te doen de komende tijd, naast Het Boek. Maar als journalist kun je jezelf die garantie niet altijd geven. Voor ik het wist zat ik middenin een ‘onthullingsverhaal’. Vandaag staat het op de Mediapagina van NRC Handelsblad. Hier het nieuwsbericht op de website.

Het aanvankelijke idee was een reportage over een praatgroep voor jonge moslimhomo’s, de Haardvuuravonden, onder leiding van imam Hashim Jansen uit het Zeeuwse Krabbendijke. Over hoe hij uit de kast kwam als homoseksueel nadat hij vanwege zijn geaardheid ontslagen was bij de Arrahman-moskee in Goes en een nieuwe missie vond: het geestelijk begeleiden van jonge moslim-homo’s. Over hoe het toegaat op zo’n Haardvuuravond, eens in de maand bij het COC in Amsterdam; hoe Jansen, met zijn rossige baard en grijze mutsje als een goedmoedige pasja omringd door bloedmooie Amsterdamse jongens en meisjes van allochtone komaf over de Koran spreekt, over wat wel en niet mag volgens de islam – en hoe aan het eind van de avond een welluidend ‘Allahoe Akbar’ klinkt uit de mond van een van de deelnemers, waarna een gezamenlijk gebed de bijeenkomst besluit. Maar dat stuk is in de prullenbak beland, want Hashim Jansen bleek nooit te hebben gewerkt als imam in de moskee in Goes.

Om eerlijk te zijn had ik in het begin absoluut geen argwaan. Hashim Jansen was onmiskenbaar een aparte man met een kleurrijk verleden, maar zijn (progressief-liberale) opvattingen deugden, leek me, en de jongeren bij het COC waren dol op hem, net als een keur aan mensen uit de wereld van de gelovige homo’s en lesbi’s. In het internationale interkerkelijke netwerk GIN-SSOGIE staat hij in aanzien. Ik begin pas nattigheid te voelen als het maar niet lukt om het verhaal over zijn ontslag bij de moskee in Goes te controleren. Hashim zelf is niet erg genegen om mij te helpen aan namen en nummers van mensen uit het moskeebestuur. Hij zegt telkens dat hij beloofd heeft om hen uit de wind te houden. Dus of ik ze maar met rust wil laten.

hashim-jansen-160x901

Hashim is al eerder geïnterviewd, door het NTR-programma Vals Plat, Omroep Zeeland, The Post Online en de Persdienst. Ik bel de betreffende collega’s, in de hoop dat die mij verder kunnen helpen. Ik ga ervan uit dat zij voor publicatie wederhoor hebben gepleegd bij de moskee in Goes, omdat Hashim met stevige beschuldigingen komt, maar dat blijkt niet het geval. Geen van hen had het verhaal over het ontslag gecheckt. Dat blijkt ook verre van eenvoudig: de telefoon van de moskee wordt nooit opgenomen, en de namen van de bestuursleden staan niet (vindbaar) op internet. Ook belrondes naar mensen in Zeeland van wie ik hoop dat ze me verder kunnen helpen, leveren vreemd genoeg niets op. Als de voorzitter van de moskee in Middelburg de naam Hashim Jansen helemaal niet blijkt te kennen, krijg ik voor het eerst argwaan.

En dan gaat het opeens snel. Als door een wonder wordt zomaar ineens de telefoon van de moskee wél opgenomen, krijg ik via-via de voorzitter van het bestuur aan de lijn, die ontkent dat Hashim imam was bij hen, en komt er hulp van een aardige collega bij de Provinciaal Zeeuwse Courant; ze brengt me in contact met iemand die Hashim van vroeger kent en weet te vertellen dat hij ‘een fantast’ is. Het lukt om een tweede bron te vinden die bevestigt dat Hashim het verhaal over zijn imamschap verzonnen heeft. In feite weet ik dan genoeg, maar als het balletje eenmaal rolt, zo blijkt, komt er opeens nog veel meer boven water.

Zo was ik de afgelopen tijd geheel ondanks mezelf weer even onderzoeksjournalist. Het beviel niet slecht, moet ik zeggen, maar toch hoop ik snel weer terug te keren naar het kabbelende schrijversleven.

[En wie het hele stuk wil lezen kan hier terecht]