Iedereen die schrijft weet het: details maken je verhaal. Dat geldt voor een interview, voor een roman, voor literaire non-fictie en voor poëzie. Voor mijn boek-in-wording, de waargebeurde liefdesgeschiedenis tussen een jonge toneelschoolleerlinge en een voor de oorlog uit Duitsland gevluchte Joodse intellectueel, spreek ik wekelijks met het hoofdpersonage, de toneelschoolleerlinge. Ze werd later een beroemde actrice en is intussen 94. Ik schreef al eerder over haar. Ons vorige gesprek hadden we het onder meer over het eerste afspraakje met haar grote liefde, op 26 mei 1942.

Ik: Weet je nog wat je aan had die avond?
Zij: Ja, dat weet ik nog precies. Ik had een roodbruin, terracotta jurkje waar ik bloesjes onder kon dragen.
Ik: Een overgooier?
Zij: Nee, want het was niet wijd. Het was getailleerd en van voren aangerimpeld.
Ik: Van wol?
Zij: Wollig. Daar had ik een wit bloesje onder van fl. 1,75 van C&A.
Ik: Dat wéét je nog?
Zij: Dat weet ik nog precies. Dat jurkje met dat bloesje was het netste wat ik had. Het was natuurlijk intens eenvoudig en gewoon. Commun, echt wat je noemt commun was het, maar het was het beste wat ik had dus dat deed ik aan. En ik had heel mooie schoenen aan. Voor ik naar de toneelschool ging had ik een paar keer los werk gedaan als stenotypiste, bij een architect, en bij Het Volk. Van mijn eerst verdiende geld, ik kreeg twintig gulden per maand, heb ik drie maanden gespaard en meteen hele dure Bally-schoenen gekocht.
Ik: Typisch iets voor jou.
Zij: Typisch iets voor mij

Een wollig terracotta jurkje met een wit C&A-bloesje eronder, Bally-pumps… Later vertelde ze nog dat het regende die dag, en dat ze een parapluutje bij zich had. Ik zág haar gewoon lopen over de Amsterdamse grachten, op die natte meidag in 1942. Op twitter vroeg iemand van de week wanneer een tekst nu eigenlijk concreet, beeldend genoeg is. Ik antwoordde haar: als de lezer het voor zich ziet. Dat betekent dus dat je als interviewer moet doorvragen tot je zelf een duidelijk, levendig beeld hebt. En je mag dus niet te gauw tevreden zijn. Mooi dat ik toch nog vergat te vragen wat voor kleur haar pumps hadden.