“I’m sure some people must think I haven’t got a care in the world. I try to keep my feelings of hopelessness to myself. I don’t want people to think I can’t cope. I have to stay strong for my three lovely daughters. But inside my heart is breaking and my head is a mess.”

Via Google Blog Search ontdekte ik het weblog van Julie Evett uit het Engelse Devon. Ze heeft een ernstig gehandicapt dochtertje van tweeënhalf, Rose. Een vriendin had haar mijn NRC-interview met de moeder van A. opgestuurd, vertaald en wel. Een vreemde gewaarwording om dat verhaal in het Engels te lezen. Op het log van Julie Evett staat ook een interview in The Daily Mirror met haarzelf,  uit september 2008. Toen werd een 32-jarige vrouw, Joanne Hill, veroordeeld tot 15 jaar gevangenisstraf voor de moord op haar vierjarige gehandicapte dochtertje Naomi.

Zeer openhartig en indringend vertelt Evett hoe zwaar het haar valt om een gehandicapt kind te hebben. De enorme zorg en verantwoordelijkheid, de stress, het eeuwige slaapgebrek. Reeds drie maanden na de geboorte van Rose bezweek haar huwelijk onder de last, zodat ze er nu ook nog eens alleen voor staat. Het valt niet goed te praten wat Joanne Hill gedaan heeft, zegt Evett, maar “ik kan me er alles bij voorstellen”. Ze bekent: als ze niet nóg twee kinderen had gehad, waren zij en Rose er waarschijnlijk ook niet meer geweest.