Een dik jaar hebben we het volgehouden, collega Renate van der Zee en ik, om wekelijks twee ex-partners in NRC Handelsblad te laten vertellen over hun voorbije liefde. De interviewserie ‘Ex-genoten’ in de bijlage Lux begon eind augustus 2013 en vorige week verscheen de laatste aflevering. Niet omdat wij er genoeg van hadden, en de lezers al helemaal niet, maar omdat het steeds moeilijker werd om interviewkandidaten te vinden die hun verhaal open en bloot in de krant wilden, met naam en foto.

Al snel doemden bepaalde patronen op. Voor scheidingscoaches en -advocaten zal dat niet nieuw zijn, maar mij viel op hoe vaak een relatie niet bestand bleek tegen de vermoeienissen en verantwoordelijkheden van het prille ouderschap. Ik schat dat de helft van de ex-stellen die ik sprak uit elkaar ging toen de kinderen kleuters waren. Een ander typisch scheidingsverhaal bleek dat van de vrouw die carriere maakt terwijl haar man niet zo nodig maatschappelijk hoeft op te klimmen. Wat steevast gebeurde was dat zij hem steeds minder aantrekkelijk begon te vinden. (Dat het nooit andersom was – man die vrouw niet meer sexy vond omdat ze weinig ambitie bleek te hebben –  vond ik wel een veeg teken eerlijk gezegd. De vrouwenemancipatie is bij lange na niet voltooid.)

Noodgedwongen hebben we alleen exen aan het woord gelaten die min of meer vriendschappelijk met elkaar omgaan, omdat ze anders simpelweg niet samen in de krant wilden. Aanvankelijk dachten we dat dat misschien saai zou worden, maar lezers bleken deze verhalen over goede ‘nahuwelijken’ juist te waarderen. Zo werd de serie, zoals een collega het noemde, per ongeluk een ‘feel-goodrubriek’. Maar al ontbraken dan de vechtscheidingen, zoetig werd het niet; er is méér dan genoeg voorbij gekomen aan drama en ellende, overspel, ruzies en depressies. Zoals bij Nanda en Dirk-Jan, die pas getrouwd waren en hun eerste kind verwachtten toen Nanda tot haar eigen grote paniek onherroepelijk verliefd werd op iemand anders. Of bij Lucie en Fred, bij wie het verschil in afkomst indirect bijdroeg aan hun scheiding – zij is geboren uit zwakbegaafde ouders, hij is de zoon van een hoogleraar. Of bij Maurice en Fatima, die elkaar kwijtraakten na de geboorte van hun dochter, die een ernstige hersenafwijking heeft. Maar ondanks alles bleven onze exen op elkaar betrokken, bij tijd en wijle op het ontroerende af. Zoals filmmaker Pim de la Parra, die over zijn ex-vrouw Djoeke Veninga, de programmamaakster, zegt: ‘Eigenlijk ben ik nog steeds met haar, omdat ik nog steeds van haar hou.

De Epiloog van Ex-genoten, met fraaie foto-collage, staat dit weekend in NRC.