Volgende week verschijnt de laatste aflevering van de interviewrubriek “Het verhaal van…”  in NRC Handelsblad. Vanaf naar ik meen – ik kon het niet terugvinden in het archief – begin 2005 kwam er in het Zaterdags Bijvoegsel (later Zaterdag &cetera) elke week iemand aan het woord met een opmerkelijke levensloop of een bijzondere geschiedenis. Een van de mooiste vond ik het verhaal van Rajendra Devkota (50), die uit Kathmandu illegaal naar België emigreerde en 87 dagen een hongerstaking hield om te mogen blijven. Het verhaal is opgetekend door Petra de Koning en begint zo: “Gisteren heb ik een e-mail gestuurd naar het Guinness Book of World Records. Ik denk niet dat er eerder iemand was van mijn leeftijd die een hongerstaking zo lang heeft volgehouden. Een wereldrecord is goed, een wereldrecord is een wereldrecord.”

Sinds juni 2006 heb ik 26 afleveringen bijgedragen aan de rubriek, die veel gelezen wordt, naar het schijnt. Een record aan reacties van lezers kwam naar aanleiding van Het verhaal van Jan Obbeek, de leraar die een zwarte school in Amsterdam verruilde voor een witte “hockeyschool” in de provincie. Uit frustratie, omdat hij niet langer wilde opboksen tegen wat hij zag als de bekrompenheid en de vooroordelen van zijn allochtone leerlingen. Later interviewde ik voor de rubriek nog een leraar, Marius Jaspers, met een al even bitter verhaal. Ook op dit interview kwamen tientallen reacties. Jaspers’ frustraties golden de onderwijsvernieuwingen waar korte tijd later Jeroen Dijsselbloem in zijn rapport de vloer mee zou aanvegen. Een citaat uit het interview belandde in het rapport-Dijsselbloem.

Vandaag staat mijn laatste “verhaal van” in NRC Handelsblad: Het verhaal van Tiny de Vos (73). Ze vangt al meer dan dertig jaar kinderen op die in een crisissituatie zitten. Daarnaast heeft ze – behalve een biologische dochter en twee stiefzoons – ook nog vier “permanente” pleegkinderen. De jongste zijn 14 en 17.