Op twitter zag ik dat collega’s zich hadden geërgerd aan het interview van Marcel van Roosmalen met actrice Anna Drijver, in Volkskrant Magazine van dit weekend. Zo zei @annemiekverbeek: ‘Moedig dat Anna Drijver open over haar depressie praat, maar niks in het vk magazine interview ontroert me. Integendeel, ik voel irritatie.’ Wellicht omdat de interviewer Drijver neerzet als ‘sneu geval’, dacht ze. Anderen vonden dat het interview vooral een Van Roosmalen-show was. Ook ik heb me geërgerd aan het interview, en wel omdat het doodsaai is. En dat terwijl Drijver de interviewer nog wel zo aanmoedigt: ‘Ik ben vaker geïnterviewd, veel journalisten vragen niet door. Achteraf vind ik dan dat ik goed ben weggekomen. Ik wil graag de diepte in.’

Een goed interview zorgt ervoor dat je niet alleen wat opsteekt over een persoon maar ook over het leven, de wereld. Het geeft inzicht. Zoals wanneer Anna Drijver vertelt: ‘Ik ben niet iemand anders als ik acteer. Ik ben echt verdrietig als Scarlett haar grote liefde verliest.’ Maar dit soort passages zijn zeldzaam. Meestal gaat het op deze manier: ‘De interactie tussen Anna en haar mannelijke tegenspeler Nasrdin Dchar is ook heel bijzonder.’ (…) Er is absoluut chemie.’

Te weinig ‘show’ en te veel ‘tell’. Geen mooie fraseringen of grappig gevonden woorden die blijven hangen, geen sterke quotes. Veel hakkerige, niks zeggende zinnen als: ‘Ik kan mijn werk doen. Ik kan aan de slag. Er is geen ruis. Ik voel me als een sporter: ik moet leveren. Ik trek de kar, ik voel me verantwoordelijk, maar je maakt zo’n stuk echt samen.’

Als Drijver over haar depressie vertelt, is dat vooral in clichés: ‘Ik zat gewoon niet lekker in mijn vel. Ik functioneerde nog wel, maar lag ook hele dagen op bed. Het was alleen nog maar zwart. (…) Het was alsof er geen basis meer was. Alsof alle waarheden onzeker waren geworden. Het is echt een aandoening. Je gedachten gaan met je aan de haal.’ Wat ik wil weten als lezer, is: hoe zag die depressie van Drijver er nu precies uit? Lag ze op bed met de gordijnen dicht of open? Zorgde ze nog voor zichzelf, of niet? At en dronk ze normaal of viel ze vreselijk af? Hoe lukte het haar om te verbergen dat ze depressief was, deed ze daar moeite voor? Probeerde haar vriend haar te helpen, en waarom lukte dat niet?

Hoe ze vervolgens uit de depressie is gekomen, wordt evenmin duidelijk. Ze werd op zeker moment gebeld voor de rol van Scarlett O’hara in Gejaagd door de wind, en toen was ze ‘zo blij’. En weer is Anna goed weggekomen.