foto-boekAls kind las ik drie boeken per week. Er waren boeken bij, zoals Kruistocht in spijkerbroek, die ik herlas en herlas. Mijn leeshonger stopte abrupt in de tweede klas van de middelbare school. Ik heb dat altijd geweten aan mijn lerares Nederlands. Veel klasgenoten wist ze te enthousiasmeren voor literatuur, vooral po√ęzie. Haar ‘poezieclub’, waarin ze als een Sappho bij haar thuis gedichten besprak met (vrouwelijke) leerlingen, was beroemd op school, maar bleef voor mij gesloten. Ik heb nooit geweten waarom, vermoedelijk dweepte ik niet genoeg met Ida Gerhardt en Ellen Warmond.

In de klas behandelden we Anna Blaman en Andreas Burnier, auteurs die ik als net-twaalfjarige in het geheel niet begreep. Ik was kennelijk te jong voor de echte literatuur, zo dacht ik, en te oud voor Thea Beckman, dus hield ik op met lezen. De leeshonger, waarin ik met een boek in mijn hand alles om me heen vergat en las en las, is nooit meer teruggekomen. Ik ben blijven lezen, natuurlijk, maar toch vooral kranten. Boeken – romans, literaire non-fictie – las ik meestal uit plichtsgevoel, namelijk als mijn journalistieke werk dat vroeg, of als weer eens een bevriende collega een kind had gebaard. (Alles bij elkaar nog een aanzienlijk aantal per jaar, overigens, want ik interview geregeld schrijvers en wil hun werk dan kennen, en heel veel vrienden schrijven boeken.)

Maar afgelopen week gebeurde er iets raars. Zoals ik in mijn vorige blogje vertelde, heb ik ondanks mijn gekoesterde status als stukjesschrijver ineens vrij koppig het idee voor een boek opgevat. Hoewel dat nog in een pre-embryonaal stadium verkeert, laat het me niet los. Op woensdag ging ik op bezoek bij mijn beoogd hoofdpersonage. Zij gaf haar fiat, en op weg naar huis kocht ik een boek. Op donderdag kocht ik weer een boek. Ik lees en lees. Uit plichtsgevoel, zullen jullie zeggen. Want wie wil schrijven, goed wil schrijven, moet veel lezen om te weten hoe dat moet. Dat is zo. Maar toch is het anders. Het gevoel van de tijd die vliegt, de omgeving die verdwijnt, dat is ineens weer terug na al die jaren.