Ik schrijf graag over kinderen die niet passen in het ideale plaatje (wit, knap, slim, gezond, charmant), misschien omdat ik zelf een ‘moeilijke’ zoon heb. Vanwege zijn verstandelijke en fysieke beperkingen geldt hij als meervoudig gehandicapt. Maar aan dat begrip zitten vele dimensies. Deze week heb ik kennis gemaakt met de wereld van de mcg-kinderen (meervoudig complex gehandicapt). Het is een verzamelnaam voor kinderen met een ernstige lichamelijke en verstandelijke handicap, ze hebben een geestelijke leeftijd van maximaal twee jaar. Ze kunnen niet lopen of praten, zijn vaak ziek en liggen soms maanden achtereen in het ziekenhuis. Terwijl mijn meervoudig gehandicapte kan dansen en zingen, lezen en schrijven en in staat geacht wordt een vak te leren, is bij mcg-kinderen een basale vorm van communicatie het hoogste bereikbare.

Maar alles is betrekkelijk, ook de ellende van deze kinderen en hun ouders. Ik sprak de moeder van een tienjarige meervoudig complex gehandicapte jongen. Heel lang ging het slecht met hem, zodat hem letterlijk het lachen vergaan was. Sinds een tijdje gaat het goed naar omstandigheden, en hij lacht weer. Daarmee maakt hij zijn ouders heel gelukkig. Er zijn veel van dit soort stille kinderen, vertelde de moeder. Hoeveel precies is niet bekend. Ze heeft het proberen uit te zoeken uit marketingoverwegingen. Want ze wil een blad oprichten, een soort J/M voor mcg-kinderen. Met informatie, verhalen en tips. Wat is geschikt speelgoed? Waar koop je stoere slabben? Want ook mcg-kinderen worden groot.