Age

Age zingt 'Het zal je kind maar wezen'

Nooit eerder had ik, op wat tweets na, geschreven over mijn gehandicapte kind. Anders dan collega’s als Annemarie Haverkamp, Sanne Kloosterboer en mijn vriendin Elise van der Velde kon ik kennelijk de woorden niet vinden, of misschien had ik er gewoon geen behoefte aan. Daar komt bij dat onze zoon Age (bijna 16) lang niet zo erg gehandicapt is als Job, Yaël en Ties.  Het schoolse leren gaat hem moeilijk af en ook in andere dingen is hij trager dan de meeste kinderen; het reguliere onderwijs was niet voor hem weggelegd. Kortom: een zorgenkind van jongsaf aan, maar niet zo een dat bij de geboorte de wereld van zijn ouders op zijn kop zette.

Kort voor de zomer waaide er toch ineens een idee voor een artikel over Age in mijn hoofd. Het zou moeten gaan over het dilemma waar je voor staat als hoopopgeleide ouder met een ‘beperkt’ kind: vechten (om te voorkomen dat hij/zij buiten de maatschappij komt te staan) of berusten in zijn/haar handicap (scheelt stress en wanhoop en frustratie). Een kwestie die door de jaren heen bij ons altijd wel gespeeld heeft, al was er geen speciale reden of aanleiding om nu dat verhaal te willen schrijven – misschien dacht ik zelfs wel in de eerste plaats aan brood op de plank. De krant zei ja en ik schreef het stuk.

Ik interviewde bevriende ouders in hetzelfde schuitje, sprak met deskundigen en besefte door de gesprekken met hen dat er helemaal geen sprake was van een ‘dilemma’. Om te zorgen dat Age zijn talenten zou kunnen benutten, zou ik, samen met zijn vader en anderen die in hem geloven, verdomde hard moeten werken. Berusting van onze kant betekende een langzame maar zekere gang naar een geïsoleerd, onbevredigend en waarschijnlijk eenzaam bestaan. Dat heeft veel te maken met de manier waarop in Nederland naar gehandicapten wordt gekeken, zo realiseerde ik me: als zwakke, te beschermen wezens zonder eigen wil of karakter, die het best af zijn tussen lotgenoten.

De krant vond het stuk ‘te particulier’ en wilde het uiteindelijk niet plaatsen. Een mislukt project, op het eerste gezicht, zoals ik er als freelancer ieder jaar wel eentje heb, it’s all in the game. Moedig voorwaarts.

artis-29-sept-2013

Met Age en vriendin in Artis

Maar wat heet mislukt? Ons leven zal dankzij dat stuk, mijn eigen stuk, nooit meer hetzelfde zijn. Zo besloot ik prompt om Age weg te halen bij de zorgboerderij waar hij stage liep, en te zoeken naar een stageplaats waar hij in zijn element zou zijn: vorige week mocht hij, als theatergek, alvast een dag meelopen met de beheerder van een cultureel centrum en had de tijd van zijn leven. Wordt hopelijk vervolgd. Kort daarvoor hadden hij en ik de stoute schoenen aangetrokken en gevraagd of hij als ‘speciaaltje’ mee mocht doen in een ambitieuze musicalklas, met gewone kinderen. Dat mocht. Op proef weliswaar, maar, zoals Erwin Wieringa zei, een van mijn geïnterviewden: ‘gehandicapten hebben ook recht op mislukkingen’. Age is het daar van harte mee eens. In zijn woorden: ‘Van proberen kan je leren.’