foto: Erik Hijweege

foto: Erik Hijweege

“Ik ken een hoogbejaarde ex-danser die hier vlakbij in een tehuis wegkwijnt. Ik zoek hem weleens op, hij viel een keer in slaap terwijl we zaten te praten. Hij is incontinent en zondert zich altijd maar af in zijn eigen kleine kamertje. Voor het bij mij zo ver is, hoop ik dat er een dokter is die me wil helpen, zoals bij Hugo Claus. Al denk ik dat je steeds je grenzen zult verleggen, tot je op een punt komt dat je de kracht en de mogelijkheden niet meer kunt vinden om er een eind aan te maken. Behalve hier over het relinkje van de daktuin te stappen en naar beneden te zeilen.” 

Zo eindigt mijn interview met Rudi van Dantzig, in de nieuwe Kracht. Ten minste, op papier. In werkelijkheid kwam er nog iets achteraan, dat het nog wranger maakte. Ik vroeg hem namelijk of hij het niet een beetje asociaal vond om van het dak te springen (Van Dantzig woont vierhoog), met het oog op argeloze voorbijgangers en zo. ‘Nee,’ zei hij. ‘Ik heb al gekeken waar ik dan terechtkom. Niet op straat, maar in een binnentuin.’

Waarom ik het slot niet heb opgeschreven zoals het werkelijk gezegd is, weet ik niet meer helemaal zeker (ik maakte het interview in september).  Uit overwegingen van goede smaak? Uit zelfcensuur, omdat ik vermoedde dat Van Dantzig zou protesteren als hij zijn eigen plastische nuchterheid zwart op wit zag? Ik ben het vergeten. Wel herinner ik me dat ik ernstig getwijfeld heb. En nog steeds vraag ik me af of het een sterke einde zou zijn geweest mét vermelding van dat detail.  

Lees hier het hele interview.

Verder in Kracht: een interview met Ton Honig, deskundige op het gebied van rouwverwerking bij kinderen, de column van Cornald Maas ‘over het leven en de dood’, een discussie over landelijk vaccineren tegen baarmoerhalskanker, Olympisch zwemkampioen (en ex-kankerpatiënt) Maarten van der Weijden over “zijn” kankeronderzoeker Bob Löwenberg en vice versa. Klik hier voor een gratis abonnement.