foto-leny-van-schaik-verkleind

foto: united photos de boer

Het is alweer zeven jaar geleden, maar het blijft een van mijn merkwaardigste vraaggesprekken. Voor de rubriek Lusten & Lasten van de Volkskrant zou ik Leny van Schaik interviewen, een in Haarlem bekende koordirigente. We zouden praten over de turbulente periode in haar leven waarop ze, getrouwd en wel, verliefd werd op een vrouw die ook getrouwd was (met een man). Intussen waren haar vriendin en zij al heel wat jaren bij elkaar, en hadden ze – zo meen ik het mij te herinneren – allebei goed contact gehouden met hun ex-man.

We hebben ons geïnstalleerd in een klein cafeetje aan het Spaarne, ik zet mijn cassetterecorder aan en nog voor ik mijn eerste vraag gesteld heb, barst Leny uit in huilen. Ze  begint te vertellen over haar slikproblemen, en dat ze zo blij is dat ze er sinds kort voorzichtig over durft te praten met mensen. Veertig jaar lang had ze voor de buitenwereld verborgen gehouden dat vanwege verkrampte slikspieren eten een crime voor haar was.
 
Een of twee keer doe ik een poging om het gesprek naar het oorspronkelijke onderwerp te leiden, maar ik zie al snel dat dat niets gaat worden omdat ze met haar hoofd ergens anders is. En, denk ik nu (zeven jaar later en enige ervaring rijker): omdat ze DIT verhaal in de krant wil. Ze heeft besloten dat dit haar coming out moet worden. Ik heb me er graag voor geleend, en het interview – in overleg met Leny – niet aan de Volkskrant maar aan Haarlems Dagblad aangeboden. Want in Haarlem, waar iedereen haar kent als de succesvolle en joviale dirigente, zou haar relaas pas echt indruk maken. Het was mijn eerste verhaal voor het HD. Mijn laatste verscheen alweer bijna anderhalf jaar geleden. Binnenkort hoop ik eindelijk weer eens te gaan schrijven voor de oudste krant van Nederland.