Staatssecretaris Bussemaker wil bezuinigen op de persoonsgebonden budgetten (pgb’s) van kinderen en jongeren, want ‘de medicalisering van de jeugd moet worden gestuit’ (de Volkskrant 14 juni, p. 3).  ‘We moeten een andere visie ontwikkelen op zorgverlening aan de jonge generatie’. Nu gaat er geld uit die pgb’s onder meer naar huiswerkbegeleiding, begeleiding van school naar huis en naar de sportclub. Bussemaker: ‘Dat duidt op medicalisering van problemen. Als we niet uitkijken sorteren ze zo voor voor het speciaal onderwijs en de Wajong.’ Mevrouw Bussemaker, denk even na. Zou het niet zo kunnen zijn dat een leerling dankzij die huiswerkbegeleiding (die zonder pgb misschien door de ouders niet te bekostigen zou zijn) NIET naar het speciaal onderwijs hoeft? En dat een kind dankzij het geregelde vervoer op een sportclub kan blijven, wat zijn kans om in de Wajong terecht te komen juist verkleint? 

Ik ben de laatste die de jeugd wil medicaliseren, gisteren schreef ik nog dat ik het woord ‘zorg’ in de context van het onderwijs niet meer kon horen. Maar zo’n pgb, waarmee naar eigen inzicht hulp kan worden ingekocht, is gewoon praktisch. Het vergemakkelijkt het leven van kinderen met een handicap of stoornis, en dat van hun ouders. Het spaart tijd en energie, kostbare goederen als het bestaan soms moeizaam is.

Het mooiste bewijs dat een pgb kan helpen om een zorgenkind in het normale leven te houden, en dus juist niet voor te sorteren voor speciaal onderwijs en Wajong, is Aaldert Goverts. Hij is directeur van basisschool De Verrekijker in Den Helder. Hij stelt er als Jenaplan-aanhanger een eer in om ook kinderen met een geestelijk of lichamelijk mankement een plaatsje te gunnen op zijn school. Kinderen met Downsyndroom, kinderen met pdd-nos, zelfs gedragsgestoorde kinderen zijn welkom. In overleg met de ouders gebruikt hij een deel van het persoonsgebonden budget van die kinderen om ‘extra handen in de klas’ te betalen. Op De Verrekijker kunnen ‘speciale kinderen’ zich gewoon voelen, en vinden de gewone kinderen de speciale kinderen niks bijzonders. Goverts is ervan overtuigd dat dat effect doorwerkt als ze elkaar later in de maatschappij tegenkomen. ‘Als je samen op school hebt gezeten, accepteer je elkaar.’