Een van mijn ambities in het leven is om een timemanagementgoeroe te worden. Nu ik ook officieel trainingen geef in beter omgaan met tijd, zal ik zo nu en dan wat van mijn eigen issues met jullie delen.

Vorig weekend merkte ik dat ik ertegenop zag om de werkweek te beginnen. Vooral op maandag komen er altijd veel mails en telefoontjes binnen, terwijl ik een schrijfdag gepland had. Me helemaal afsluiten is niet echt een optie, want vaak gaat het om noodzakelijke communicatie over lopende of nieuwe opdrachten.

Vanzelfsprekend hou ik mijn mailbox en telefoon uit op momenten dat ik schrijf, maar tijdens iedere onderbreking, om de anderhalf uur zo’n beetje, check ik inkomende berichten. Maar ook als die niet urgent blijken te zijn, leiden ze me af, langer dan ik zou willen. Naarmate de lijst berichten groeit, wordt het steeds moeilijk om de juiste concentratie op te wekken. Sowieso wordt mijn hoofd naarmate de dag vordert voller, vermoeider en minder gefocust. Het liefst zou ik ‘s middags een lange siësta houden, maar om mijn werk af te krijgen moet ik dan ‘s avonds doorwerken, en dat gaat ten koste van mijn relatief productieve ochtenden.

Op zondagmorgen was ik al vroeg op straat voor een wandeling en het viel me op hoe heerlijk stil het was nu iedereen nog sliep. Als ik elke dag toch eens een paar uur voor mezelf zou hebben, zonder zelfs maar te hoeven dénken aan prikkels van buiten… Elke dag vijf minuten vroeger opstaan zodat ik in een maand mijn werkdag met ruim anderhalf uur kon vervroegen? Dus ‘s morgens om tien voor zeven beginnen in plaats van om half negen?

Ik vond het zo’n aantrekkelijk idee, dat ik besloot om de volgende dag cold turkey te starten. Midzomer is tenslotte dé periode om je dagritme te vervroegen. De hele week liep de wekker af om 5.55 en zat ik om 6.50 achter mijn bureau. Het was even wennen, maar op donderdag wist ik niet beter meer. Ik genoot van de stilte in huis en op straat, en van de gedachte dat voorlopig niemand het in zijn hoofd zou halen om contact met mij te zoeken. Die eerste paar uren van de ochtend werkte ik met meer concentratie en plezier dan ooit tevoren.

Maar het was niet alleen maar leuk. Op een of andere manier maakte die vliegende start ‘s ochtends de workaholic in mij wakker. Ik kwam gedurende de dag niet meer echt tot rust. Ik vergat om fatsoenlijk te eten, ik wandelde niet meer. ‘s Avonds, als er eigenlijk Netflix op het programma stond, zat ik stiekem nog te werken. Dat moet anders, wil ik straks niet het kind met het badwater weggooien. Wordt vervolgd.